7 mei 2017

Gastblogger Manon || 30'ers dilemma: "mama word je ooit weer zoals vroeger?"

En toen ging het licht uit. Het werd helemaal zwart.
Als ik nu terug denk aan die periode, dan zie ik mezelf echt letterlijk kruipen door de shit op de bodem van  de donkerste put die er maar bestaat. Elke keer wanneer ik dacht de bodem toch wel eens bereikt te hebben, donderde ik weer een stukje verder naar beneden.
Het ritme van mijn kinderen was mijn houvast geworden. Elke dag stond ik, vaak nog op trillende beentjes, vol goede moed op. Een nieuwe dag, nieuwe kansen. De ene dag kon ik na tien minuten al niet meer en stond ik weer te huilen. De andere dag kwam de klap na de lunch of later. Letterlijk met vallen en opstaan en twee stappen vooruit en eentje weer terug. Mijn doel was meestal; de dag doorkomen en weer naar mijn bed gaan. Meer kon ik gewoon niet.
Een strijd met mezelf en een beproeving voor mijn gezin.
Bresjes op Wielen Zeeland
Mijn man wist vaak niet wat hij met mij aan moest. Dan was een knuffel fijn en dan weer niet. Het ene moment trok ik zijn pep-talk, het andere moment riep ik weer dat hij me toch niet begreep en geen idee had hoe ik mij voelde.
Mijn dochter van 2,5 jaar heeft daarentegen een paar heerlijke maanden gehad. Ze mocht (bijna)alles van mij. “Mama dragen?” Ja hoor schat! “Bij mama liggen bed?”Ja hoor, kom maar.
Ik kon totaal geen weerstand bieden. Geen puf voor. Nu ik weer sterker word, weet mijn dochter even niet wat ze meemaakt. We hebben dagelijks strijd om de meest simpele dingen.
Speeltuinen Zeeland
Mijn zoon had er veel moeite mee. Hij werd stiller en trok zich meer terug. Ik zag dat hij erg met zijn eigen gevoel aan het worstelen was en niet wist hoe hij hier mee om moest gaan. Hij was soms mijn spiegelbeeld. Op een avond bracht ik hem naar bed en vroeg hij wanneer ik weer zoals vroeger zou worden. Slik.
Dat komt bij je binnen. Vooral voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen moest ik hier doorheen komen. De knop ging letterlijk om en ik klom langzaam uit die donkere put. Af en toe viel (en val ik nog steeds) ik weer keihard naar beneden, maar de bodem heb ik nooit meer bereikt.
Lente in Zeeland
Ik greep alles aan waarvan ik dacht dat dit zou helpen. Mindfulness, mediteren, yoga, schrijven, tekenen, puzzelen, wandelen. Veel te veel natuurlijk. Maar toch ben ik zo erachter gekomen wat bij mij past. Elke dag was een gevecht met mezelf. Achteraf kan ik zeggen dat het een mooi gevecht met EEN overwinnaar was, namelijk ik zelf. En ook kan ik nu zeggen dat ik hier sterker uit zal komen.
Men zei dit ook vaak om me op te peppen, maar dit kon ik nooit geloven. Ik? Dit hoopje ellende sterker worden? Het ziet er naar uit van wel. Ook weet ik meer dan ooit wie ik ben en wat ik wil. En ik weet nog beter dat ik me nooit meer wil voelen zoals toen.
En dat merkte mijn zoon ook. Want toen we samen aan tafel aan het kleuren waren zei hij “mama wat zie je er mooi uit, je gezicht is zo blij.”
En toen voelde ik weer voor het eerst sinds lange tijd mijn hart een sprongetje maken. En dit keer niet van angst, maar van geluk
Uit in Zeeland