25 februari 2018

Gastblog van papa Frank || Een heftig begin…

Papa Frank (lees <<<HIER>>> meer over Frank) schrijft op ZeeuwZe.nl over zijn leven als alleenstaande papa met zijn zoontje dat van afspraak naar therapie moet.
Hij is met 33 weken zwangerschap gehaald uit de baarmoeder. Omdat hij voor zijn leven aan het vechten was. Nadat hij 20 minuten is beademd ging hij gelukkig uit zichzelf ademen. Maar gedurende die 20 minuten heeft hij wel een kleine beschadiging opgelopen. Waardoor hij lichamelijk wat beperkingen heeft. Hierdoor reizen we soms van afspraak naar therapie naar ziekenhuis!” 

Vandaag is zijn zoon jarig en schreef Frank deze brief:

“Het is alweer 5 jaar geleden dat je op deze wereld kwam. Het begon enorm heftig, geen roze wolk zoals sommige mensen het wel ervaren. Wat begon als een normale dinsdag werd uiteindelijk de mooiste dag van mijn leven, maar ook een van de heftigste dagen. Het was 11 uur en ik werd gebeld -door je moeder- dat ze nog maar weinig gevoel had in haar buik. Ik ben haar nog steeds heel dankbaar, dat ze naar haar gevoel heeft geluisterd! We nemen het zekere voor het onzekere en gaan naar het ziekenhuis. Daar de situatie uitgelegd en mama werd aan de ECG vastgemaakt.

We zagen een lijn met kleine golfjes. Normaal zie je dit alleen in series of film, dus ik had geen idee wat dit betekende. De dokter zei tegen mij: “Ga nog maar even wat eten!”
Ik kwam terug met een broodje nog half in mijn mond, krijg ik direct de boodschap: we gaan hem nu halen!
PANIEK PANIEK PANIEK!

Je hebt geen idee wat er nu komen gaat en volgt maar braaf de artsen. Mama werd in een ziekenhuisbed gelegd en naar de OK gereden. Het werd een keizersnee! Je word -na de geboorte- meteen bij ons weggehaald en in de vissenkom gelegd. Er waren 2 artsen en 4 verplegers met je bezig. En daarachter ergens stond ik ook nog. Ik wist mezelf geen houding te geven. Ik stond verstijfd en ik wist gelijk dat er iets niet goed was.
Toen kwam 1 van de verpleegkundige naar me toe: “Je mag wel naast zijn bedje staan en zijn handje vasthouden”. Dit durfde ik wel. Ondertussen werd je beademend en mede door alle hulp die je toen kreeg kon je uiteindelijk op eigen kracht ademen.

Vervolgens door naar de volgende afdeling waar je onder een felle (warmte)lamp werd gelegd, met een zonnebrilletje op. Ik liet mama achter op de OK en ging met jou mee. Toen kwam er iemand voor de eerste keer bloed prikken. Uiteindelijk -na een paar uur- mocht ik je eindelijk vasthouden. Je werd om 13.30 uur geboren en pas rond 19.00 uur had ik je in mijn armen.

We wisten niet waar we aan toe waren en wat er allemaal op ons afkwam. Die avond ben ik toch naar huis gegaan en kwam aan in een leeg huis. Die nacht heb ik wat geslapen maar niet veel omdat je met heel veel vragen zit. De volgende ochtend racete ik snel weer naar het ziekenhuis, en eenmaal aangekomen kregen we te horen dat je naar het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam moest. Wij de auto in en jij in de ambulance naar Rotterdam. Ik weet helemaal niks meer van deze rit, alleen dat we niet veel later in Rotterdam aan kwamen.

Je werd binnen gebracht op de High Care: wat een verschil met het ziekenhuis in Goes. Je merkt echt dat ze hier echt gespecialiseerd zijn. De eerst dagen waren we nog steeds een beetje versuft en werden we echt geleefd. Vooral omdat je aan allemaal sensors lag en er om de 5 minuten een alarm af ging. 

Toch kwamen ook de leuker dingen zoals buidelen en flesjes geven. De eerst dagen dronk je goed, maar na een paar dagen werd je nogal gulzig en stikte je er bijna in en werd langzaam blauw.
Dit zicht was enger dan de engste film die ik ooit gezien heb. De weken daarna ging het gelukkig steeds beter met je en mochten we eindelijk -na drie weken- terug naar Goes.

Jij hebt mij de laatste jaren kracht en doorzettingsvermogen laten zien. Dit is ook een van de redenen dat we een half jaar terug hebben gehoord dat je later toch helemaal zelfstandig kan gaan wonen.
Blijf vooral zo doorgaan en je zal nog hoger komen! 


Papa