Zo, na een hectische periode ben ik blij dat ik gewoon weer even lekker kan schrijven. Waar waren we ook alweer?

Hij praatte niet
Juist, Max had zijn buisjes gehad (lees HIER Shanna haar laatste blog).
Helaas stagneerde zijn ontwikkeling gigantisch. Zijn spraak/taalontwikkeling voornamelijk, motorisch gezien ging hij met sprongen vooruit.
Eigenlijk moet ik het zo zeggen, Max praatte niet. Nog steeds niet echt. Als baby brabbelde hij al nauwelijks, dat had onze eerste waarschuwing moeten zijn.
Audiologisch centrum
Na een tijdje begonnen zijn vader en ik, en de mensen om ons heen, ons toch zorgen te maken. Hij was ondertussen 2,5 jaar. Er klopte iets niet. Het bureautje en de huisarts raadde ons aan om een afspraak bij Kentalis te maken, een audiologisch centrum in Goes. Dit viel me heel zwaar. Wat nou als er echt iets mis met hem was? Mijn relatie met ‘X’ was ook voorbij, om hele goeie redenen die ik jullie ga besparen, dus ik moest het alleen verwerken. Natuurlijk had ik mijn ouders, familie en vrienden, maar geen partner. Ik zat avonden lang te piekeren en te huilen op de bank.

Het gesprek
Toch zette ik door. Alles voor Maxje. We werden uitgenodigd voor een gesprek. Ik was op van de zenuwen, maar Max z’n vader ging mee. Tijdens het gesprek, waarin een heleboel vragen werden gesteld, leek het er sterk op dat het team van Kentalis dacht dat er veel meer met m’n kleine vent aan de hand was. Ik brak, maar slikte mijn tranen weg. Ik wilde absoluut niet dat ze zagen dat het me raakte. Ik kende die mensen niet en ik weigerde om mezelf daar kwetsbaar op te stellen. Achteraf stom, ze wilden ons alleen maar heel graag helpen.

We spraken met ze af dat ze Max goed gingen onderzoeken. Op basis van die resultaten en de antwoorden die mijn ex en ik in het gesprek gaven, zouden ze dan een behandelplan maken. Ook moesten we oneindig veel vragenlijsten invullen.

Ouderbegeleidster
Ik ga even heel eerlijk zijn. Ik weet dat ze ons wilden helpen, maar ik vond het verschrikkelijk. Begrijp me niet verkeerd, het team van Kentalis was top. Echt top. Ze waren behulpzaam, lief en met name heel geduldig met me. Maar als moeder wil je niet dat er iets met je kind is. Je weigert ergens diep van binnen te geloven dat hij hulp nodig heeft, en je blijft hopen dat het allemaal vanzelf goed komt. Helaas was dit, en is dit in ons geval niet zo.

Na de onderzoeken, die niet zo geweldig verliepen als ik had gehoopt, besloten we dat we samen met Marjan, onze toegewezen ouderbegeleidster een thuistraject te beginnen. Ze leerde me hoe ik met Max om moest gaan, hoe ik met hem moest communiceren. Ze filmde alles, zodat we de filmpjes konden bekijken en die konden analyseren.
Pittig traject
Ik weet het. Er zijn zo veel kinderen die ergere ‘problemen’ hebben dan mijn kleine man. Maar dit is een pittig traject. Een traject waar we doorheen moeten, waar we een deel van hebben afgerond maar nog lang niet klaar mee zijn. Er zijn nog zo veel uitdagingen die ons tegemoet kwamen en nog steeds tegemoet komen. Ik blijf erbij dat we er wel komen, maar soms zakt de moed me in de schoenen. Soms weet ik het gewoon even niet meer.
Dus eigenlijk is dit blog een soort therapie. Ik kan het van me af schrijven, en met elk persoon die dit leest, voel ik me wat beter. Ik hoop dat ik meer moeders die met dezelfde uitdagingen, of uitdagingen in het algemeen te maken krijgen, kan helpen, al is het alleen al door te laten zien dat we niet alleen zijn.

Liefs Shanna