21 februari 2020

Zeeuws meisje op Ibiza || Dank aan de steward van Transavia!

Van Ibiza naar Amsterdam

Daar stond je dan. Pretogen, een brede glimlach en haar dat in mijn herinnering netjes gekamd was. Heel netjes.

Ik was bang. Mijn handen trilden een beetje.
Vliegangst, wat doe je eraan?

Toch vlieg ik de wereld over: avontuurlijk met altijd angst in dat verrekte vliegtuig. Wereldreiziger pur angst.

Dit keer raasde Dennis over ons land en had ik de hele dag, bijna obsessief, naar de website van Transavia gekeken. Acht vluchten geannuleerd. Acht.

Dat is veel. Toch?

Vliegangst

Mijn maag voelde de angst en begon vervelend te doen toen we die avond het vliegtuig in stapten. Mijn ogen zochten naar houvast: vaak een vriendelijk gezicht. Jij stond bij rij 32 ons op te wachten.

“Goedenavond dames..” Ik lachte naar je en mompelde vervolgens. “Hoe gaat het met Dennis?”

Met de storm ging het prima, vertelde je.

Of ik bang was vroeg je.
Ja. Best een beetje wel.

Je stelde me gerust en veranderde instant -door de angst die je zag- in een combinatie van Richard Groenendijk (mijn favoriete grappige mens), moeder Theresa en Bear Grylls.

Vliegen in mijn favoriete houding

Ik ging zitten op stoel 32c en zette ’The Break-up’ aan.

Toen Dennis dominanter werd naarmate we Amsterdam naderde, gooide ik mijn telefoon en oortjes op de stoel naast me -die was vrij- en ging ik in mijn favoriete houding.

Eén hand op de stoel voor me en eentje op de steun naast mijn heup.

En dan knijpen. Heel hard. Nog meer stress dat lijf in gooien.

De wind speelde met ons vliegtuig en terwijl de tranen inmiddels over mijn wangen liepen (jaja, ik zei toch angst) hoorde ik jou -inmiddels zittend met je riem om- praten over een hotel ergens in een land dat ik nog niet had bezocht.

Je maakte een grapje. Iemand lachte om je grapje.

En terwijl ik de stoel voor me nog meer uitkneep stond je daar ineens. “Het komt allemaal goed. We gaan zo veilig landen. Het waait hard, maar het valt echt reuze mee.” Even je hand op mijn schouder. 

Stormachtige landing

De landing kwam na wat schommelingen en rukwinden, doordat de wind onder de vleugels “kietelde”, en eenmaal aan de grond bleef ik even zitten. Hopend dat de stoel niet zeiknat was van het zweet, met in mijn lijf een stoot van één of ander hormoon dat ik niet kan benoemen.

Ja, het viel mee.
Ja, er zijn ergere dingen
Nee, we zijn niet neergestort
Nee, ik overdrijf niet

Rationeel weet ik dat de angst die windstoten tien keer heftiger maakt,
Rationeel weet ik dat ik rustig moet blijven en ontspannen.

De angst neemt het gewoonweg over bij heftige storm of turbulentie, met deze vlucht één verschil. Jij.

De steward van Transavia die ervoor heeft gezorgd dat ik momenteel bij Transavia een verzoek uit heb staan om inzage te krijgen in zijn vluchtschema, zodat ik mijn vakanties daarop kan afstemmen.

Een engel op je schouder

In mijn hoofd noem ik hem trouwens Mark Engelen. Want hij was een engel en precies wat ik nodig had tijdens deze stormachtige landing.

Dank je wel Mark!

Liefs

Rachelle